De deuren van Unalome zijn open
Zondagmorgen. Toch wat vroeger wakker dan nodig. In mijn hoofd nog een lijstje. Staat alles klaar? Ben ik iets vergeten? En vooral: wie gaat er straks binnenwandelen?
Gisteren was het zover. De onofficiële officiële opening van Unalome in Oud-Berchem. Want ik was natuurlijk al even bezig. Maar nu wilde ik de deuren helemaal openzetten. Iedereen laten kennismaken met de ruimte, met mij en met wat hier allemaal mag gebeuren.
Eerst nog wat schuiven dus. Iets klaarzetten en toch weer ergens anders zetten. De thee klaarmaken. En dan de deur open. En jullie kwamen. Met zoveel.
Mensen die ik al jaren ken, van dichtbij en van ver. Mensen die ik een hele tijd niet meer had gezien. En buren die nieuwsgierig binnenstapten en me welkom heetten in de buurt. Dat vond ik zo fijn. Je ergens komen vestigen is één ding. Mensen die de moeite nemen om even kennis te komen maken, dat doet iets.
Er werd gebabbeld, rondgekeken, thee gedronken. Ik ging van het ene gesprek naar het andere. Had waarschijnlijk nog van alles willen zeggen en ben ongetwijfeld hier en daar mijn draad kwijtgeraakt. Zoals dat gaat.
Maar ergens tussendoor keek ik rond. Naar die ruimte waar ik de afgelopen maanden zoveel mee bezig ben geweest. Schilderen, inrichten, twijfelen, weer iets verplaatsen. En nu stonden jullie daar. Dat was misschien wel het mooiste van de hele dag. Zien hoe de plek die ik voor ogen had, gevuld werd met mensen.
Dankjewel om langs te komen. Voor jullie tijd, jullie interesse, de fijne gesprekken. Om dit begin met mij te delen. Dat doet meer dan ik gisteren misschien gezegd heb.
Hieronder een paar beelden van de opening. Om nog even na te genieten, of om mee binnen te kijken als je er niet bij kon zijn.
En dan… verder met al die plannen. Piano, klank, creativiteit, individuele sessies en groepsmomenten. Er mag hier nog veel gebeuren.
De deuren zijn open. We hebben er zin in!
Opmerkingen