All Posts

Ik wilde helemaal niet in Antwerpen wonen. Echt niet. Ik ben opgegroeid in Roeselare. Daarna woonde ik een jaar in Porto Alegre, een Braziliaanse grootstad waar het leven zich voor een groot stuk buiten afspeelt. Toen kwamen Brussel en Koekelberg. Daarna belandde ik min of meer toevallig in Antwerpen. Eerst op een zolderkamer bij vriendinnen. Vervolgens bleef ik plakken voor de liefde. Ik woonde op verschillende plekken in Antwerpen en Deurne. In fantastische huizen. Ik maakt

Soms bedenk je iets nieuws. En soms blijkt iets al veel langer aan het groeien te zijn, nog voor het een naam krijgt. Delphine en ik kennen elkaar al jaren. Doorheen de tijd waren er gesprekken, ideeën en momenten waarop we voelden dat onze verschillende manieren van werken weleens heel mooi zouden kunnen samenkomen. En nu is het zover. Ook voor ons begon JOAK met een bewuste ja. Ja tegen samenwerken. Ja tegen het bundelen van onze manieren van voelen, kijken en begeleiden. S

Wat is een energetische opstelling en hoe werkt ze? Ontdek hoe een opstelling inzicht geeft in een verlangen, keuze of volgende stap.

En dan heb ik het niet over alleen zijn zonder partner, dat doet er eigenlijk niet toe. Ik heb het over écht alleen zijn. Een week waarin je niemand ziet — want een dag is toch echt te kort. Niets afspreekt. Niet ‘nog snel even’ ergens naartoe moet. Gewoon jij, je huis en dagen die nog helemaal leeg zijn. Vreemd genoeg zijn dat de momenten waarop ik weer helemaal bij mezelf kom. Maar laat ons eerlijk zijn: de eerste uren nadat de jongens weer weg zijn, loop ik altijd een hele

Mijn papa zei vroeger heel vaak dezelfde zin. Eentje die hij zelfst uitgeprint op het raam van zijn atelier hing. "Gedachten zijn krachten." Als kind snapte ik niet de volledige betekenis. Maar de laatste maanden moet ik er opvallend vaak aan denken. Niet op een zweverige manier. Gewoon... in het dagelijkse leven. Want waar gaat mijn aandacht naartoe? Dat is eigenlijk de vraag. Als ik de hele dag denk: dit gaat nooit lukken, ik ga tijd tekort hebben, de verbouwingen geraken n

Toen ik jaren geleden voor het eerst hoorde over familie-opstellingen dacht ik eerlijk gezegd: oei. Moet ik dan weer helemaal in het verleden gaan graven? Oude verhalen bovenhalen? Dingen herbeleven die ik eigenlijk liever achter mij laat? Dat voelde niet echt als iets voor mij. Ondertussen heb ik veel ervaring opgedaan met persoonlijke ontwikkeling, bewustzijnswerk en verschillende vormen van begeleiding. En vooral: ik heb ontdekt hoe bijzonder opstellingen kunnen zijn. Hoe

Klankschalen zijn toch wel iets speciaal. En tegelijk ook iets dat een beetje slachtoffer geworden is van zijn eigen succes denk ik. Want tegenwoordig heeft bijna iedereen wel ergens een klankschaal in huis staan. Vaak mooi in de living. Soms als decoratie. Soms wordt er af en toe eens op geklopt. Maar eigenlijk weten veel mensen niet goed wat zo’n schaal écht kan doen. Of hoe verschillend ze kunnen werken. Wat begon als een opleiding klankschaalmassage, groeide stilaan uit t

De voorbije dagen loopt het allemaal niet zo vlotjes. Dingen die anders uitdraaien dan gehoopt. Vertragingen. Moeilijke gesprekken. Van die dagen waarop je veel bezig bent, maar op het einde van de dag toch het gevoel hebt dat je nergens geraakt bent. En wat ik dan bij mezelf merk, is hoe snel ik naar afleiding grijp. Nog een koffie. Nog eens mijn mailbox openen. Nog wat doelloos scrollen. Nog een taakje op mijn computer dat eigenlijk helemaal niet dringend is. Alsof ik mezel

Afgelopen week, ergens tijdens een heel gezellige avond op café, kreeg ik plots dé vraag! “Zeg… wa gade gij nu eigenlijk doen?” Wat moest ik lachen met die vraag. Niet omdat ik het niet weet. Maar omdat het antwoord ondertussen veel groter voelt dan een functietitel of een strak omlijnd plan. De laatste tijd ben ik steeds meer workshops, (vrouwen)cirkels, retreats en creatieve momenten aan het organiseren. En hoe meer ik daarin duik, hoe harder ik voel dat dit klopt. Ik wil v

Over energie, herinneringen en hoe ik in een tweedehandswinkel in Antwerpen plots een keramieken pot van mijn papa terugvond — meer dan 30 jaar later.

Over dansen, spanning loslaten en waarom vrij bewegen zoveel invloed heeft op je lichaam en hoofd. Een persoonlijke blogpost over muziek, vrijheid en losgaan.

Ik heb altijd iets gehad met oud en nieuw. Toen ik met Zoef bezig was, zat dat er al helemaal in. Oude dingen, materialen, stukken die al een leven hadden gehad. Dingen waar iemand anders misschien niets meer in zag. En daar dan iets mee doen. Iets verschuiven. Iets anders proberen. Niet per se beter. Niet per se perfect. Maar wel… opnieuw levend. Ik vond dat altijd het mooiste. Dat iets niet vastligt. Dat iets niet “af” is. Dat je kan kijken en denken: wat als het ook anders

Unalome. Mensen vragen me soms waarom ik die naam gekozen heb. En eigenlijk is het antwoord heel eenvoudig. Omdat het symbool al jaren letterlijk op mijn arm staat. Niet omdat ik exact wist waar dit allemaal naartoe zou gaan. Maar omdat de betekenis van unalome me al heel lang raakt. Unalome staat symbool voor het pad van een mens. Niet als een mooie rechte lijn richting succes of perfectie. Maar als iets dat kronkelt. Beweegt. Vastloopt. Opnieuw begint. Twijfelt. Groeit. M

Daar zijn ze dan, een bosje met sleutels. En het grappige is … op zich stelt dat echt niet zoveel voor. Iedereen krijgt ooit sleutels. Van een huis, een kantoor, een kot, een plek waar je gewoon binnen en buiten kan. Niets bijzo nders. Maar toch voelt het anders. Niet omdat dit huis perfect is, er komt nog een grote verbouwing aan. Niet omdat alles al helemaal uitgedacht is, verre van zelfs. Er zitten nog duizend ideeën in mijn hoofd die alle richtingen uitgaan, en waarschijn

Mijn schouders weten meer dan mijn hoofd. Soms denk ik dat mijn lichaam stiekem een dagboek bijhoudt. Niet op papier, maar ergens tussen mijn schouders, onder mijn ribben, of in die ene heup die altijd een beetje zeurt wanneer ik “alles onder controle” heb. Ik kan doen alsof ik het vergeten ben — die ruzie, die stress, die weken waarin ik gewoon even door moest — maar mijn lijf... nee hoor. Dat slaat alles op. Netjes gearchiveerd. “Issues are in the tissues,” zeggen ze. Nou,

Opnieuw beginnen. Opnieuw kiezen. Opnieuw voelen. De voorbije jaren hebben me geleerd hoe hardnekkig patronen zijn. Hoe vaak ik dacht: nu heb ik het door, nu ben ik eruit — om me even later toch weer terug te vinden in diezelfde gouden kooi. Soms lukt het me om een deur dicht te trekken en écht los te breken. Soms wandel ik gewoon een rondje en sta ik terug waar ik begon. Een aantal jaar geleden had ik alles wat zekerheid heet: een vaste job, een huis van mezelf, de illusie d

Een aantal jaren op Kaapverdië. Dat neem je mee. In alles. Leven in een ander ritme. Trager. Eenvoudiger. De zee altijd dichtbij. Nieuwe mensen, nieuwe gewoontes. Een andere job, nieuwe uitdagingen. Veel geduld leren hebben (dat heb ik duidelijk niet altijd). Leren leven met minder. En tegelijk: meer voelen. Het belangrijkste voor mij waren de mensen. Het menselijke contact. Mensen die de tijd nemen om je de weg uit te leggen. Die een praatje maken met de marktvrouw, zelfs al

Bij ons thuis stond er altijd muziek op. ’s Ochtends al, nog voor iemand echt wakker was. Neil Young, Paolo Nutini, Nick Cave… Er waren ergere dingen om mee op te groeien, hoewel ik toen niet altijd fan was. Van ontbijt tot huiswerk, van de cassette van Leonard Cohen die eindeloos op repeat stond tijdens onze autovakanties — muziek was gewoon overal. En zonder dat ik het besefte, is dat gebleven. Nu is het bij ons thuis net zo. De jongens en ik, elk onze eigen smaak, maar all

Een plek waar ik mijn hersenspinsels deel. Over het leven, keuzes maken, mama zijn en proberen voelen wat klopt.