All Posts

Je kent dat wel. Je komt ergens binnen en je voelt het al. Een vergaderzaal. Het gesprek is al aan de gang, iemand zegt goeiemorgen, je krijgt koffie. Maar langs de andere kant denk je: oei… Hier is precies net iets gebeurd, zonder dat je weet wat er is gezegd. Of vroeger, als je thuiskwam en je ouders aan tafel zaten. Niets gezegd. Geen enkele uitleg. Maar jij wist: er is ruzie geweest. Of toch een gesprek waar het even niet gezellig was. En evengoed andersom. Bij sommige me

Voor we aan een opstelling beginnen, wil ik helder krijgen wat je wil onderzoeken. Daar neem ik de tijd voor. Wat bedoel je precies? Wat wil je te weten komen? Wat hoop je dat er verandert? Want de vraag waarmee je binnenkomt, vertelt vaak nog niet alles. Door samen verder te zoeken, komen we dichter bij wat je werkelijk bezighoudt. De vraag helder krijgen is al een belangrijk deel van het werk. Want ‘Waarom kan ik niet kiezen?’ is iets anders dan ‘Hoe kan ik kiezen zonder ie

Zondagmorgen. Toch wat vroeger wakker dan nodig. In mijn hoofd nog een lijstje. Staat alles klaar? Ben ik iets vergeten? En vooral: wie gaat er straks binnenwandelen? Gisteren was het zover. De onofficiële officiële opening van Unalome in Oud-Berchem. Want ik was natuurlijk al even bezig. Maar nu wilde ik de deuren helemaal openzetten. Iedereen laten kennismaken met de ruimte, met mij en met wat hier allemaal mag gebeuren. Eerst nog wat schuiven dus. Iets klaarzetten en toch

Ik las die vraag in een boek. En bleef hangen. Want probeer daar maar eens op te antwoorden. Je denkt misschien meteen aan een paar woorden, maar dan… Wat bedoel je daar eigenlijk mee? En is dat ook hoe je nu leeft? Wil je dat ze vertellen over die geweldige onderneming die je hebt opgebouwd? Hoeveel geld je verdiende? Dat je altijd bezig was & altijd weer iets nieuws aan het doen? Of dat je die persoon was bij wie ze zomaar konden binnenvallen. Waar ze zich thuis voelden. Di

Je hart en ziel erin. Om het ooit los te laten. Vorige zaterdag organiseerde ik de studiedag van Leraars zonder Grenzen. Een organisatie waar ik al jaren voor werk en die me heel nauw aan het hart ligt. Door het bestuur, maar zeker ook door de mensen achter de aangesloten projecten. Een voor een zijn het mensen die zich met hart en ziel inzetten voor iets waarin ze geloven. Die er tijd in steken, blijven zoeken, vaak belangeloos werken. Elk voor hun eigen project, op hun eige

Ik merk dat ik stilletjesaan uit mijn voegen wil barsten, omdat ik alles al met jullie wil delen. Maar veel dingen zijn nog volop aan het groeien. Er wordt geschilderd, met meubels geschoven, over samenwerkingen gepraat, aan workshops gesleuteld en tussendoor probeer ik ook nog kaartendecks te maken. Dus ik begin met iets waar ik altijd graag over praat: boeken. Ik ben fan van boeken. Echte, papieren boeken, ja. Met omgeplooide hoekjes, onderlijnde zinnen en stapeltjes naast

Ik wilde helemaal niet in Antwerpen wonen. Echt niet. Ik ben opgegroeid in Roeselare. Daarna woonde ik een jaar in Porto Alegre, een Braziliaanse grootstad waar het leven zich voor een groot stuk buiten afspeelt. Toen kwamen Brussel en Koekelberg. Daarna belandde ik min of meer toevallig in Antwerpen. Eerst op een zolderkamer bij vriendinnen. Vervolgens bleef ik plakken voor de liefde. Ik woonde op verschillende plekken in Antwerpen en Deurne. In fantastische huizen. Ik maakt

Soms bedenk je iets nieuws. En soms blijkt iets al veel langer aan het groeien te zijn, nog voor het een naam krijgt. Delphine en ik kennen elkaar al jaren. Doorheen de tijd waren er gesprekken, ideeën en momenten waarop we voelden dat onze verschillende manieren van werken weleens heel mooi zouden kunnen samenkomen. En nu is het zover. Ook voor ons begon JOAK met een bewuste ja. Ja tegen samenwerken. Ja tegen het bundelen van onze manieren van voelen, kijken en begeleiden. S

Wat is een energetische opstelling en hoe werkt ze? Ontdek hoe een opstelling inzicht geeft in een verlangen, keuze of volgende stap.

En dan heb ik het niet over alleen zijn zonder partner, dat doet er eigenlijk niet toe. Ik heb het over écht alleen zijn. Een week waarin je niemand ziet — want een dag is toch echt te kort. Niets afspreekt. Niet ‘nog snel even’ ergens naartoe moet. Gewoon jij, je huis en dagen die nog helemaal leeg zijn. Vreemd genoeg zijn dat de momenten waarop ik weer helemaal bij mezelf kom. Maar laat ons eerlijk zijn: de eerste uren nadat de jongens weer weg zijn, loop ik altijd een hele

Mijn papa zei vroeger heel vaak dezelfde zin. Eentje die hij zelfst uitgeprint op het raam van zijn atelier hing. "Gedachten zijn krachten." Als kind snapte ik niet de volledige betekenis. Maar de laatste maanden moet ik er opvallend vaak aan denken. Niet op een zweverige manier. Gewoon... in het dagelijkse leven. Want waar gaat mijn aandacht naartoe? Dat is eigenlijk de vraag. Als ik de hele dag denk: dit gaat nooit lukken, ik ga tijd tekort hebben, de verbouwingen geraken n

Toen ik jaren geleden voor het eerst hoorde over familie-opstellingen dacht ik eerlijk gezegd: oei. Moet ik dan weer helemaal in het verleden gaan graven? Oude verhalen bovenhalen? Dingen herbeleven die ik eigenlijk liever achter mij laat? Dat voelde niet echt als iets voor mij. Ondertussen heb ik veel ervaring opgedaan met persoonlijke ontwikkeling, bewustzijnswerk en verschillende vormen van begeleiding. En vooral: ik heb ontdekt hoe bijzonder opstellingen kunnen zijn. Hoe

Klankschalen zijn toch wel iets speciaal. En tegelijk ook iets dat een beetje slachtoffer geworden is van zijn eigen succes denk ik. Want tegenwoordig heeft bijna iedereen wel ergens een klankschaal in huis staan. Vaak mooi in de living. Soms als decoratie. Soms wordt er af en toe eens op geklopt. Maar eigenlijk weten veel mensen niet goed wat zo’n schaal écht kan doen. Of hoe verschillend ze kunnen werken. Wat begon als een opleiding klankschaalmassage, groeide stilaan uit t

De voorbije dagen loopt het allemaal niet zo vlotjes. Dingen die anders uitdraaien dan gehoopt. Vertragingen. Moeilijke gesprekken. Van die dagen waarop je veel bezig bent, maar op het einde van de dag toch het gevoel hebt dat je nergens geraakt bent. En wat ik dan bij mezelf merk, is hoe snel ik naar afleiding grijp. Nog een koffie. Nog eens mijn mailbox openen. Nog wat doelloos scrollen. Nog een taakje op mijn computer dat eigenlijk helemaal niet dringend is. Alsof ik mezel

Afgelopen week, ergens tijdens een heel gezellige avond op café, kreeg ik plots dé vraag! “Zeg… wa gade gij nu eigenlijk doen?” Wat moest ik lachen met die vraag. Niet omdat ik het niet weet. Maar omdat het antwoord ondertussen veel groter voelt dan een functietitel of een strak omlijnd plan. De laatste tijd ben ik steeds meer workshops, (vrouwen)cirkels, retreats en creatieve momenten aan het organiseren. En hoe meer ik daarin duik, hoe harder ik voel dat dit klopt. Ik wil v

Over energie, herinneringen en hoe ik in een tweedehandswinkel in Antwerpen plots een keramieken pot van mijn papa terugvond — meer dan 30 jaar later.

Over dansen, spanning loslaten en waarom vrij bewegen zoveel invloed heeft op je lichaam en hoofd. Een persoonlijke blogpost over muziek, vrijheid en losgaan.

Ik heb altijd iets gehad met oud en nieuw. Toen ik met Zoef bezig was, zat dat er al helemaal in. Oude dingen, materialen, stukken die al een leven hadden gehad. Dingen waar iemand anders misschien niets meer in zag. En daar dan iets mee doen. Iets verschuiven. Iets anders proberen. Niet per se beter. Niet per se perfect. Maar wel… opnieuw levend. Ik vond dat altijd het mooiste. Dat iets niet vastligt. Dat iets niet “af” is. Dat je kan kijken en denken: wat als het ook anders

Unalome. Mensen vragen me soms waarom ik die naam gekozen heb. En eigenlijk is het antwoord heel eenvoudig. Omdat het symbool al jaren letterlijk op mijn arm staat. Niet omdat ik exact wist waar dit allemaal naartoe zou gaan. Maar omdat de betekenis van unalome me al heel lang raakt. Unalome staat symbool voor het pad van een mens. Niet als een mooie rechte lijn richting succes of perfectie. Maar als iets dat kronkelt. Beweegt. Vastloopt. Opnieuw begint. Twijfelt. Groeit. M

Daar zijn ze dan, een bosje met sleutels. En het grappige is … op zich stelt dat echt niet zoveel voor. Iedereen krijgt ooit sleutels. Van een huis, een kantoor, een kot, een plek waar je gewoon binnen en buiten kan. Niets bijzo nders. Maar toch voelt het anders. Niet omdat dit huis perfect is, er komt nog een grote verbouwing aan. Niet omdat alles al helemaal uitgedacht is, verre van zelfs. Er zitten nog duizend ideeën in mijn hoofd die alle richtingen uitgaan, en waarschijn