Wat wil je dat mensen over jou vertellen op je begrafenis?

Ik las die vraag in een boek. En bleef hangen. Want probeer daar maar eens op te antwoorden. Je denkt misschien meteen aan een paar woorden, maar dan… Wat bedoel je daar eigenlijk mee? En is dat ook hoe je nu leeft?

Wil je dat ze vertellen over die geweldige onderneming die je hebt opgebouwd? Hoeveel geld je verdiende? Dat je altijd bezig was & altijd weer iets nieuws aan het doen?

Of dat je die persoon was bij wie ze zomaar konden binnenvallen. Waar ze zich thuis voelden. Die misschien niet zoveel zei, maar wel net die ene vraag stelde die nodig was.

Misschien allebei, misschien iets helemaal anders. Maar serieus, die vraag doet toch iets. Want meestal zijn we gewoon bezig. Er moet gewerkt worden, er zijn kinderen, boodschappen, berichten waarop je nog moet antwoorden. Je wilt iemand bellen, maar eerst nog even dit. En dan is het avond. Of vrijdag. Of ineens oktober.

Hoe dan?

En ergens tussen dat alles door maak je dus je leven. Met de dingen waarvoor je tijd maakt. En ook met wat telkens moet wachten.

Wat hoop je dat mensen onthouden?

Dat je veel wist? Dat ze van je geleerd hebben? Dat je hen liet lachen op een moment waarop er weinig te lachen viel? Dat je iets durfde waar zij zelf nog niet aan toe waren, en dat ze daardoor ook een stap zetten?

Of gewoon dat ze jou konden bellen. Ook als het verhaal lang was en nergens netjes eindigde.

Bij mij komt er van alles boven. Een lieve en zorgzame mama, vriendin, buurvrouw. Een sterke vrouw bij wie mensen rust vonden.

Iemand die dingen deelde en anderen nieuwsgierig maakte. Dat ik geleefd heb. Geprobeerd heb. Ook als het anders afliep dan gehoopt. Dat “had ik maar”… daar wil ik liefst zo weinig mogelijk van overhouden.

Maar dat is mijn korte antwoord nu. Uiteraard komt er nog veel meer boven ....

Ik wil mezelf die vraag elk jaar opnieuw stellen. Want ik verander ook. Misschien blijkt iets wat vandaag heel belangrijk voelt, dan wat naar de achtergrond geschoven. Of komt er iets bij waar ik nu nog niet aan denk.

Het is ook geen vraag waar je even het juiste antwoord op geeft en dan weer verdergaat. Bij mij komt ze af en toe terug. Terwijl ik keuzes maak. Terwijl ik weer iets beslis. Terwijl ik me afvraag waarom ik eigenlijk zo hard bezig ben met iets.

En soms helpt dat. Dan wordt iets eenvoudiger. Of besef ik dat ik toch eens moet bellen naar mijn vriendinnen om te overleggen. Of dat ik dat plan waar ik al maanden over praat, eindelijk een kans wil geven.

Dus ik geef de vraag even door. Omdat ze mij bezighoudt. Misschien jou ook.