Jezelf overbodig maken

Je hart en ziel erin. Om het ooit los te laten.

Vorige zaterdag organiseerde ik de studiedag van Leraars zonder Grenzen. Een organisatie waar ik al jaren voor werk en die me heel nauw aan het hart ligt. Door het bestuur, maar zeker ook door de mensen achter de aangesloten projecten.

Een voor een zijn het mensen die zich met hart en ziel inzetten voor iets waarin ze geloven. Die er tijd in steken, blijven zoeken, vaak belangeloos werken. Elk voor hun eigen project, op hun eigen manier. Maar allemaal met diezelfde passie en gedrevenheid om iets te betekenen.

En weet je wat ik bij heel wat van die projecten zo mooi vind? Ze steken er zoveel van zichzelf in, en hopen tegelijk dat ze op een dag niet meer nodig zijn.

Sta daar eens bij stil.

Je bouwt iets op. Je steekt er tijd in, energie, waarschijnlijk ook behoorlijk wat zorgen. Het wordt een deel van je leven. Natuurlijk wil je dan betrokken blijven. Weten hoe het gaat. Meedenken over wat beter kan.

En toch is het doel: zorgen dat het zonder jou verder kan.

Daar zijn ze heel bewust mee bezig. Hoe ondersteunen we zonder over te nemen? Hoe vermijden we die koloniale gedachte dat wij wel weten hoe het moet? Hoe zorgen we dat de keuzes en de leiding bij de mensen ter plaatse liggen? Dat we luisteren naar wat zij nodig hebben, ook wanneer dat anders is dan wat wij zelf voor ogen hadden?

Dat vraagt verbinding. Ervaringen delen, van elkaar leren. En ook durven kijken naar je eigen rol. Ben ik hier nog nodig? Help ik iemand verder, of ben ik ondertussen vooral gewend geraakt aan het helpen?

Die laatste vraag blijft bij mij wel even hangen.

Want hoe fijn is het om iets te kunnen betekenen? Om te voelen dat je bijdrage waardevol is? Maar misschien zit die waarde soms juist in wat er verder groeit wanneer jij een stap terugzet. Wanneer mensen hun eigen keuzes maken, op hun eigen manier verdergaan.

Voor heel watj van deze projecten is dat waar ze naartoe werken: iets dat lokaal gedragen wordt en zelfstandig verder kan. Waar hun aanwezigheid uiteindelijk niet meer nodig is.

Je hart en ziel ergens in steken, zodat je het op een dag kunt loslaten.

Hoe mooi is dat?

En eigenlijk is dat ook wat ik met Unalome wil. Dat je iets ontdekt, voelt of ervaart waar je zelf mee verder kunt. Dat je steeds beter leert voelen wat bij jou past en wat je nodig hebt. En daarop leert vertrouwen.

Je mag hier natuurlijk honderd keer komen. Dat zou ik waarschijnlijk ook heel gezellig vinden.

Maar ik hoop vooral dat wat je hier vindt, ook meegaat wanneer je weer buitenstapt. Dat je er op een gewone dinsdag iets aan hebt. Wanneer je twijfelt, vastloopt of even niet meer weet welke kant je uit wilt.

En dat je dan voelt: ik kan hier zelf een volgende stap in zetten.