Mijn hoofd heeft handen nodig.

De voorbije dagen loopt het allemaal niet zo vlotjes. Dingen die anders uitdraaien dan gehoopt. Vertragingen. Moeilijke gesprekken. Van die dagen waarop je veel bezig bent, maar op het einde van de dag toch het gevoel hebt dat je nergens geraakt bent.

En wat ik dan bij mezelf merk, is hoe snel ik naar afleiding grijp. Nog een koffie. Nog eens mijn mailbox openen. Nog wat doelloos scrollen. Nog een taakje op mijn computer dat eigenlijk helemaal niet dringend is. Alsof ik mezelf wijsmaak dat ik productief bezig ben.

Maar een ding is duidelijk. Mijn hoofd heeft dan niet méér hoofd nodig. Mijn hoofd heeft handen nodig. (Of beweging, maar in mijn geval dus mijn handen.)

Iets om vast te nemen. Iets om mee bezig te zijn. Iets waarbij ik even niet hoef na te denken. Vroeger maakte ik juweeltjes. Of speelde ik piano. Maar de laatste tijd grijp ik vaker naar verf, stiften of potloden. Niet omdat ik iets moois wil maken, juist integendeel. Gewoon wat kleuren gooien, zonder doel.

Misschien is dat ook waarom ik begin dit jaar een creative journal ben gestart. Dat klinkt heel consequent en zen, maar dat is het absoluut niet. Soms doe ik er weken niets mee. En soms begin ik op een willekeurige avond wat verf op papier te gooien zonder enig idee waar het naartoe gaat.

Wat ik er zo leuk aan vind, is dat het eigenlijk een soort kleurrijk dagboek wordt. Je schrijft niet altijd iets op, maar toch kan je maanden later terugkijken naar een blad en je meteen herinneren hoe je je toen voelde. Bijzonder.

Deze tekening is er zo eentje. Dit begon letterlijk als wat gele verf op papier. En al snel begon ik overal lijntjes rond te trekken. Rond de randen. Rond de kleuren. Rond alles wat wat rommelig aanvoelde.

Terwijl mijn hoofd de voorbije dagen alle kanten uitging, was ik op papier precies het tegenovergestelde aan het doen.

Ik was overal kleine grenzen aan het trekken. Lijntjes rond kleuren. Rond vormen. Rond stukjes chaos. Niet om ze weg te krijgen. Gewoon om er even naar te kunnen kijken.

En wat mooi telkens om te beseffen dat mijn handen soms sneller begrijpen wat ik nodig heb dan mijn hoofd. Keer op keer ervaar ik hoe creëren kan helen. Niet omdat je iets moois maakt. Maar omdat je jezelf even toestemming geeft om niet te moeten weten, niet te moeten oplossen, niet te moeten presteren.

Gewoon aanwezig zijn bij wat er is. En soms ontstaat precies daar weer wat ademruimte. Want wat niet altijd woorden vindt, vindt soms wel een weg via je handen. Misschien is dat ook waarom ik tijdens retreats en workshops altijd graag ruimte maak voor creatieve expressie. Tekenen. Schilderen. Creëren.

Niet omdat het mooi moet worden. Maar omdat ik keer op keer zie hoe mensen via hun handen uitdrukken wat ze met woorden nog niet kunnen vatten.

Blijkbaar had ik daar de voorbije dagen zelf ook gewoon opnieuw nood aan.