Dansen. Dansen. Dansen

Er zijn van die avonden waarop ik thuiskom en gewoon intens gelukkig ben. Niet omdat er iets groots gebeurd is.

Niet altijd omdat er diepe gesprekken waren die mijn leven veranderden. Maar gewoon omdat ik een paar uur helemaal heb zitten lachen, bewegen, loslaten en even niet nadenken over alles wat nog moet.

Na een avond dansen kom ik altijd vol energie thuis. Echt altijd. En eigenlijk is dat best grappig, want technisch gezien ben je moe. Je hebt gedanst, gezweet, uren rechtgestaan. Maar toch voelt je lichaam lichter in plaats van zwaarder.

En eerlijk? Ik denk dat dat vooral begint bij het gezelschap. De vriendinnen. De babbels. Het gevoel dat je niets moet uitleggen. Dat je gewoon mag bestaan zoals je bent. Soms luid. Soms chaotisch. Soms totaal overprikkeld. Soms emotioneel. Soms gewoon compleet belachelijk aan het doen op een foute song uit de jaren 80 😄. Of je hebt gewoon urenlang de slappe lach om de herinnering aan die speciale openingszinnen.

En net dat doet zo’n deugd. Even niet alles serieus moeten nemen. Niet “correct” moeten bewegen. Maar die momenten waarop je gewoon helemaal losgaat. Wild. Vrij. Zonder schaamte.

Ergens denk ik ook dat dat de reden is waarom dansen zo’n effect heeft op mij. Omdat we zoveel vasthouden zonder het te beseffen. Stress. Gedachten. Spanningen. Gesprekken die blijven hangen. Dingen die we inslikken.

Alles zet zich ergens vast in je lichaam. Zelfs al heb je het rationeel al allemaal eens uitgesproken.

Bij het vrij dansen, begint er iets echt te bewegen in je lichaam. Alles komt weer even los, je ganse lichaam voelt alsof het even terug mag ademen, dat het eindelijk zuurstof krijgt en dat alles tintelt van kop tot teen en terug begint te stromen.

En hoe meer ik lees over het lichaam en spanning, hoe meer ik besef hoe onnatuurlijk stilstand eigenlijk is. We bewegen zo weinig echt vrij. We gaan sporten, maar houden ons lichaam vast in die spanning. We gaan naar de yoga, maar ook daar zitten we soms helemaal verkrampt in een houding. We zitten aan een bureau. We zitten in de auto. Noem maar op.

Maar uiteraard snap ik als een avondje stappen helemaal je ding niet is. En ook dat is ok. Je hoeft niet op de dansvloer te gaan staan en helemaal los gaan. Misschien is het voor je fijner om even alles los te schudden wanneer de koffie doorloopt. Of onder de douche op je lievelingsliedje. Al is het lichtjes op en neer hoppen terwijl je aan de schoolpoort staat te wachten.

Misschien zouden we allemaal wat vaker moeten dansen wanneer ons hoofd overloopt. Soms hebben we gewoon muziek nodig. En mensen waarbij je helemaal jezelf mag zijn. En wat ben ik dankbaar voor die kring rond mij.

Dus ja.

Dansen. Dansen. Dansen.