Ode aan oud-Berchem

Ik wilde helemaal niet in Antwerpen wonen.

Echt niet.

Ik ben opgegroeid in Roeselare. Daarna woonde ik een jaar in Porto Alegre, een Braziliaanse grootstad waar het leven zich voor een groot stuk buiten afspeelt. Toen kwamen Brussel en Koekelberg.

Daarna belandde ik min of meer toevallig in Antwerpen. Eerst op een zolderkamer bij vriendinnen. Vervolgens bleef ik plakken voor de liefde.

Ik woonde op verschillende plekken in Antwerpen en Deurne. In fantastische huizen. Ik maakte er nog betere vrienden. Maar helemaal thuis heb ik me nooit gevoeld.

Antwerpen was in mijn hoofd een stad van dikke nekken. Veel lawaai. Veel volk. Iedereen druk. Bon. Ik had er niet al te veel goeds over te zeggen.

Daarna kwam een nieuw buitenlands avontuur: Mindelo, een kleine stad op een eiland voor de westkust van Afrika.

Na een aantal jaren zijn we nu terug. Eerst naar Berchem buiten de Ring. En uiteindelijk dus nu naar Oud-Berchem.

Als ik dat zo opsom heb ik echt wel op heel veel plaatsen gewoond. In dorpen, steden, grootsteden en op een eiland.

Maar wat blijkt?

Oud-Berchem is het soort buurt waar ik al die tijd naar op zoek ben geweest.

Ik ken mijn buren. Ik maak praatjes op straat. Er is altijd wel ergens iets te doen in de buurt. Als ik even naar de winkel wandel, kom ik bijna altijd iemand tegen.

De kassiersters van de winkel om de hoek kennen mij ondertussen. En Maya natuurlijk ook. Als ik snel boodschappen doe, houden zij vanachter hun kassa een oogje op haar terwijl ze buiten wacht.

In het koffiezaakje weten ze intussen welke koffie ik graag drink. Een buurman wil me leren hoe ik Maya zelf kan trimmen. Een buurvrouw komt mijn spinnen vangen. Ik beland in onverwachte gesprekken met iemand die door Europa trekt om de verhalen van oudere mensen te verzamelen. En bijna elke dag staan er meisjes voor de deur met dezelfde vraag: of Maya mee mag gaan wandelen.

Hoe heerlijk is dat?

Of toch: ík vind dat dus heerlijk.

En misschien is dát uiteindelijk wat ik al die tijd heb gezocht. Niet per se een warm land. Wel een warme plek. Een plek waar mensen elkaar kennen. Waar tijd is voor een praatje op straat. Waar iemand weet welke koffie je drinkt, je hond in het oog houdt of gewoon even voor je deur blijft staan.

Na al mijn omzwervingen heb ik het blijkbaar gevonden.

Hier. In Oud-Berchem.

Tussen de fietsen op het voetpad, de kinderen op straat, de buurvrouw die iets roept vanuit haar deuropening en de hond die ondertussen meer mensen kent dan ikzelf.