Een nieuw begin in Antwerpen: de start van Unalome

Daar zijn ze dan, een bosje met sleutels.

En het grappige is … op zich stelt dat echt niet zoveel voor. Iedereen krijgt ooit sleutels. Van een huis, een kantoor, een kot, een plek waar je gewoon binnen en buiten kan. Niets bijzo nders.

Maar toch voelt het anders.

Niet omdat dit huis perfect is, er komt nog een grote verbouwing aan.

Niet omdat alles al helemaal uitgedacht is, verre van zelfs. Er zitten nog duizend ideeën in mijn hoofd die alle richtingen uitgaan, en waarschijnlijk verandert dat morgen alweer.

Maar het is zo’n moment waarop het niet meer denken, plannen, dromen, twijfelen en nog eens opnieuw beginnen. Dit is gewoon … beginnen.

Met iets dat al een hele tijd aan het borrelen is. Het is al een weg geweest. Met ups en downs, met momenten waarop alles klopte en momenten waarop ik echt dacht: wat ben ik hier eigenlijk aan het doen?

En toch klopt het. Ik heb er zin in. Ongelooflijk hard. Knallen. Niet perfect of af. Niet volledig uitgeklaard. Maar we gaan ervoor.

Dus ja. Sleutels. En een heel speciaal gevoel.