Hoe een 30 jaar oude pot van mijn papa plots terug in mijn leven kwam

Sommige dingen zijn gewoon magisch te noemen. Ik heb er echt geen ander woord voor.

De laatste tijd ben ik dagelijks bezig met energie. Met energetisch werk, intuïtie, voelen, vertragen, luisteren. Ik ben vanalles aan het bijstuderen en ik vind dat oprecht heerlijk. Alsof ik stukken ontdek die ergens altijd al in mij zaten, maar waar ik gewoon te lang te weinig aandacht voor had.

En daardoor komt papa ook vaker in mijn gedachten de laatste tijd. Want eigenlijk waren mama en papa daar vroeger al heel veel mee bezig. Vrijdagavondgesprekken aan de keukentafel gingen vaak over energie, intuïtie, het hiernamaals, vragen stellen, voelen. Alles mocht bestaan. Alles mocht besproken worden.

En een paar weken geleden gebeurde dus het volgende.

Ik was wat aan het rondneuzen in een tweedehandswinkeltje in Antwerpen. Zo’n plek vol oude spullen, vergeten objecten en dingen met een verhaal. Ik kan daar echt uren in rondlopen.

En plots zie ik daar… een pot van papa staan.

Gewoon tussen allemaal andere spullen. Mét nog zijn stickertje erop. Dus echt zonder twijfel.

Hoe groot is de kans eigenlijk?

Een pot die ondertussen meer dan dertig jaar oud moet zijn. Gemaakt door mijn papa in Roeselare. En die ik dan gewoon toevallig terugvind in een tweedehandswinkel in Antwerpen.

Dat zijn toch van die momenten hé.

En misschien zoeken sommige mensen daar niets achter. Misschien is het gewoon toeval. Maar voor mij voelde dat echt als zo’n klein warm duwtje van het leven. Zo’n moment waarop alles even samenvalt.

Gewoonweg Magisch.