Leven tussen twee ritmes

Een aantal jaren op Kaapverdië. Dat neem je mee. In alles. Leven in een ander ritme. Trager. Eenvoudiger. De zee altijd dichtbij. Nieuwe mensen, nieuwe gewoontes. Een andere job, nieuwe uitdagingen. Veel geduld leren hebben (dat heb ik duidelijk niet altijd). Leren leven met minder. En tegelijk: meer voelen.

Het belangrijkste voor mij waren de mensen. Het menselijke contact. Mensen die de tijd nemen om je de weg uit te leggen. Die een praatje maken met de marktvrouw, zelfs al heb je niks gekocht. Die kleine stukjes tijd en aandacht. Een buur die je ziet en gewoon vraagt hoe het gaat. En altijd dat gevoel: je mag dingen uitproberen, zonder dat iemand je scheef bekijkt.

Hier is dat soms nét wat anders. Hier krijg je geen glimlach, maar een boze blik omdat je busje niet perfect binnen de lijntjes staat. (mijn busje wint die strijd nooit.) Efficiënt, ja. Maar ook hard. Soms mis ik die zachtheid, die vanzelfsprekende menselijkheid.

En toch… ook dat leven daar was niet altijd makkelijk. De traagheid die rust gaf, kon soms verstikkend zijn. De beperkte mogelijkheden wogen ook door.

 Kaapverdië was geen eindpunt, maar één ding wist ik wel: ik wou behouden wat ik er had geleefd.

Terug in België voelt het niet vanzelfsprekend om die zachtheid mee te nemen. Hier is alles sneller en rationeler. Ik merk hoe snel ik word meegezogen in de mallemolen: een agenda die zichzelf vult (zonder dat ik het doorheb), verkeer dat toetert, gesprekken die meer uit het hoofd dan uit het hart komen.

Soms voelt het alsof ik hier mijn eiland kwijtraak. Alsof het wegspoelt in de drukte, in de verwachtingen, in het lawaai. Ik wil die traagheid vasthouden, die eenvoud blijven voelen, maar vaak glipt ze door mijn vingers.

België voelt nu als een tussenfase. Geen eindpunt, maar een oefenplek. Om te leren wat ik van het eiland wil meedragen, en hoe ik dat kan verweven in een ander leven. (Is dat überhaupt mogelijk?)

En uiteindelijk draait het voor mij altijd om de mensen. Zoals mijn mensen hier. Mijn vrienden, mijn familie, mijn beste mensen. Zij zijn mijn thuis. Niet de plek, niet de spullen, niet de locatie. Gewoon zij.

De rest? Dat is decor.