Mijn schouders weten meer dan mijn hoofd

Mijn schouders weten meer dan mijn hoofd. 

Soms denk ik dat mijn lichaam stiekem een dagboek bijhoudt. Niet op papier, maar ergens tussen mijn schouders, onder mijn ribben, of in die ene heup die altijd een beetje zeurt wanneer ik “alles onder controle” heb.

Ik kan doen alsof ik het vergeten ben — die ruzie, die stress, die weken waarin ik gewoon even door moest — maar mijn lijf... nee hoor. Dat slaat alles op. Netjes gearchiveerd. “Issues are in the tissues,” zeggen ze. Nou, mijn lichaam is een vol archiefkastje.

Vroeger plande ik alles. Professioneel zelfs. Agenda’s, draaiboeken, tijdslijnen.

Er was een plan voor élk gevoel. Maar ergens onderweg is die planner in mij op een post-it neergevallen en blijven plakken.  Soms letterlijk — in mijn rug, mijn buik, mijn adem.

Ik merk nu vooral dat de tijd is aangekomen ook echt naar mijn lijf te luisteren. Want af en toe herinnert het me aan wat ik nog niet heb willen voelen. Dat het zegt: “Hé Sofie, hier zit nog wat.”

Om wel te voelen wat mijn hoofd te druk vond om bij stil te staan. Het fluistert wat ik vergeet, het draagt wat ik nog niet durf loslaten.

En soms, heel soms, als ik echt luister… vertelt het me precies waar ik moet zijn. 

Dus ja, ik ben ondertussen helemaal overtuigd dat mijn lichaam inderdaad een archiefkast is. Vol met mooie dingen maar ook minder mooie dingen.  

En vooral. Dat het goed is om te luisteren naar ons lichaam, want het vertelt ons altijd waar er iets aandacht nodig heeft.