Opnieuw kiezen

Opnieuw beginnen. Opnieuw kiezen. Opnieuw voelen.

De voorbije jaren hebben me geleerd hoe hardnekkig patronen zijn. Hoe vaak ik dacht: nu heb ik het door, nu ben ik eruit — om me even later toch weer terug te vinden in diezelfde gouden kooi. Soms lukt het me om een deur dicht te trekken en écht los te breken. Soms wandel ik gewoon een rondje en sta ik terug waar ik begon.

Een aantal jaar geleden had ik alles wat zekerheid heet: een vaste job, een huis van mezelf, de illusie dat ik “goed bezig was”. Vandaag heb ik dat niet meer. Geen huis. Geen zekerheden. Soms doet dat pijn. Soms fluistert er een stem: je zou al verder moeten staan.

Maar verder in wat eigenlijk? In het materiële? In de rijtjes waar succes wordt afgemeten in bakstenen en contracten?

In deze materiële maatschappij, lijkt het soms alsof we allemaal dezelfde checklist moeten afvinken: job, huis, auto, pensioen. Ik merk dat ik daar minder mee bezig ben. Mijn kompas staat anders afgesteld.

En toch, ik geef het toe: soms wil ik die bakstenen wél. Een plek om te landen. Een plek die echt van mij is. Het verlangen blijft, maar ik wil dat het niet het einddoel is.

Misschien is dat net het spanningsveld waar ik nu in leef: het verlangen naar houvast en tegelijk de keuze voor vrijheid. En precies daarom weet ik dat ik liever een leven kies dat beweegt.

Een leven met pieken en dalen. Met ups en downs. Het mag wankelen, botsen, bruisen. Ik wil liever geraakt worden, dan afgestompt te leven in een routine die niet de mijne is.

En dus, met alles wat onzeker voelt, met alle twijfel en tegelijk alle honger naar leven: here we go again.