Waarom ik niet langer wacht op het perfecte plan

Afgelopen week, ergens tijdens een heel gezellige avond op café, kreeg ik plots dé vraag!

“Zeg… wa gade gij nu eigenlijk doen?”

Wat moest ik lachen met die vraag. Niet omdat ik het niet weet. Maar omdat het antwoord ondertussen veel groter voelt dan een functietitel of een strak omlijnd plan.

De laatste tijd ben ik steeds meer workshops, (vrouwen)cirkels, retreats en creatieve momenten aan het organiseren. En hoe meer ik daarin duik, hoe harder ik voel dat dit klopt.

Ik wil verder in alles rond vertraging. Verbinding. Het lichaam. Klank. Creativiteit. Intuïtie. Mensen samenbrengen. Ruimte maken voor zachtheid in een wereld die constant “meer” roept.

En tegelijk voel ik dat veel dingen onderweg zullen ontstaan. Nieuwe ideeën en nieuwe ontmoetingen. Sommige dingen die uiteindelijk toch niet volledig mijn ding blijken. En andere die ineens helemaal juist voelen.

Dus ja, je gaat hier waarschijnlijk nog veel verschillende dingen zien passeren.

Niet omdat ik verloren loop, maar wel net omdat ik mezelf momenteel toestemming geef om écht te ontdekken wat volledig bij mij past.

Zonder mezelf direct vast te zetten in één hokje. Zonder alles al perfect te moeten weten. Vroeger dacht ik altijd dat je eerst het volledige plan moest kennen voor je ergens aan mocht beginnen.

Nu voel ik steeds meer vertrouwen in het tegenovergestelde.

Dat richting soms belangrijker is dan controle. En dat sommige dingen pas écht vorm krijgen terwijl je bezig bent.

Dus stel me gerust de vraag binnen 6 maand nog eens! Want neen ik weet nog niet exact welke vorm alles gaat krijgen, maar ik ben wel heel zeker van de richting.